اسٽاڪهولم کان پري سئيڊن جي ٻهراڙيءَ ۾ گذاريل هڪ يادگار ڏينهن

هي ميراٿن خاموشي، خوبصورتي، ڳولا، دريافت، سادگي ۽ زندگيءَ جي ننڍين خوشين جي هئي. ڪڏهن ڪڏهن بهترين سفر اهي ناهن هوندا جيڪي مشهور سياحتي ماڳن تائين وٺي وڃن، پر اهي هوندا آهن جيڪي اسان کي نون رستن، نون ماڻهن، نون تجربن ۽ فطرت جي ويجهو وٺي وڃن.

سئيڊن مان عبدالله عثمان مورائيءَ لکي ٿو

ٽيھين مئي 2026ع تي اسٽاڪهولم شهر ۾ وڏي جوش ۽ جذبي سان ميراٿن جو اهتمام ٿيل هو. لڳ ڀڳ 25 هزار ڊوڙندڙن ماڻهن جي شرڪت جي اميد هئي، جنهن سبب شهر جون ڪيتريون ئي گهٽيون ۽ رستا جزوي طور بند هئا يا انهن تي اچ وڃ محدود هئي. اهڙي صورتحال ۾ شهر اندر گاڏي هلائڻ نه رڳو ڏکيو پر وقت ضايع ڪرڻ جهڙو ڪم لڳي رهيو هو.

انهيءَ ڪري فيصلو اهو بيٺو ته پيهه، گوڙ ۽ ٽريفڪ کان پري نڪري سئيڊن جي خوبصورت ٻهراڙيءَ جو رخ ڪجي. پرنيلا  جو به اهوئي خيال هو، تنهنڪري اسان هڪ ڊگهي ۽ آرامده روڊ ٽرپ تي نڪري پياسين.

شهر کان ٻاهر نڪرڻ جو سڪون

اسان E4 شاهراهه تي اتر طرف روانا ٿياسين. جيئن جيئن اسٽاڪهولم پٺتي رهندو ويو، تيئن تيئن شهري عمارتن جي جاءِ تي کليل ميدان، ٻيلن ۽ سرسبز زمينون نظر اچڻ لڳيون. مارسٽا کان پوءِ اسان وڏو رستو ڇڏي ننڍن ڳوٺاڻن رستن تي هلڻ لڳاسين.

موسم نهايت خوشگوار هو. آسمان صاف، سج روشن ۽ هلڪي ٿڌڙي هوا سفر کي وڌيڪ دلڪش بڻائي رهي هئي. هر طرف سرسبز فصل، گلن سان سينگاريل ڪنارا ۽ فطرت جو حسين منظر نظر اچي رهيو هو.

هلندي هلندي آخرڪار اسان برونبي پهتاسين، جتي اسان جو پهريون اسٽاپ “لينا پو لينڊيٽ” (Lina på Landet) هو.

لينا پو لينڊيٽ – ڳوٺاڻو حسن ۽ تخليق جو سنگم

لينا پو لينڊيٽ سئيڊن جي ٻهراڙيءَ ۾ واقع هڪ دلچسپ دڪان ۽ ورڪشاپ آهي، جتي گهرن جي سينگار لاءِ مختلف شيون، هٿ سان ٺهيل آرائشي سامان، باغباني جون شيون، فرنيچر، مختلف مندن ۽ موسمن جي حوالي سان گهرن جي سينگار جي سامان، تحفا ۽ گهريلو استعمال جون ٻيون خوبصورت شيون ملن ٿيون.

اتي پهچڻ سان هڪ دلچسپ تجربو ٿيو. دڪان جون بتيون روشن هيون، اندر سڀ شيون سجايل هيون، پر دروازو بند هو. دروازي تي لينا پاران هڪ نوٽ لڳل هو جنهن تي لکيل هو ته فون تي ڪال ڪيو ته مان اچي در کوليندس. هي منهنجي لاءِ هڪ نئون تجربو هو. عام طور تي کليل دڪانن جا دروازا به کليل هوندا آهن، پر هتي اعتماد ۽ سادگيءَ جو پنهنجو انداز هو. ڪال ڪرڻ کان پوءِ مالڪياڻي آئي ۽ خوشدلي سان اسان جو استقبال ڪيائين.

ان ڏينهن جي ياد طور اسان دڪان ۾ رکيل شين مان هڪ ننڍڙي نوريئڙي جو مجسمو خريد ڪيو.

گھوڙا، هرڻ ۽ سرسبز ميدان

برونبي کان پوءِ اسان اڃا وڌيڪ اندرئين ٻهراڙيءَ ڏانهن روانا ٿياسين. رستا نهايت سوڙها ۽ ورن وڪڙن وارا هئا. ڪٿي ڪٿي ته ٻه گاڏيون ڏکيائيء سان هڪ ٻئي کي پار ڪري پي سگهيون. خوشقسمتيءَ سان ٽريفڪ تقريباً نه هجڻ جي برابر هئي.

سفر دوران ڪيترائي گهوڙن جا اصطبل نظر آيا جتي گھوڙا آرام سان سائي چراگاهن ۾ چرندا نظر آيا. سئيڊن جي ٻهراڙيءَ ۾ گھوڙن سان ماڻهن جي محبت واضح نظر اچي ٿي.

وچ وچ ۾ هرڻن جا جُهنڊ به نظر آيا، جيڪي کليل ميدانن ۾ گاهه چرندي ڏسڻ ۾ اچي رهيا هئا. انهن جي موجودگي فطرت جي حسن ۾ وڌيڪ اضافو ڪري رهي هئي. کين اها پڪ هئي ته کين ڪير به شڪار ڪو نه ڪندو.

اسٽاڪهولم ڪائونٽي کان اپسالا ڪائونٽي تائين

اسان اوينسالا (Odensala) ۽ بيورڪستا (Björksta) جهڙن علائقن مان گذرندا اڳتي وڌندا رهياسين. آهستي آهستي اسٽاڪهولم ڪائونٽي ختم ٿي وئي ۽ اسان اپسالا ڪائونٽي ۾ داخل ٿي وياسين.

نيٺ اسان ڪنيوستا (Knivsta) پهتاسين، جيڪو اسٽاڪهولم ۽ اپسالا جي وچ ۾ واقع هڪ خوبصورت ۽ تيزيءَ سان ترقي ڪندڙ ننڍڙو شهر آهي.

ڪنيوستا جي خاصيت اها آهي ته هتي جديد زندگيءَ جون سهولتون موجود آهن، پر ساڳئي وقت ٻهراڙيءَ جو سڪون، فطرت ۽ سرسبز ماحول به برقرار آهي. اهو انهن ماڻهن لاءِ هڪ مثالي هنڌ آهي، جيڪي وڏن شهرن جي ويجهو رهندي به فطرت سان جڙيل رهڻ چاهين ٿا.

سئيڊن جي مشهور لوپس ثقافت

ڪنيوستا جي ڀرسان اسان کي “ڪوارنگورڊن” (Kvarngården) ۾ هڪ “لوپس” (Loppis) نظر آيو.

سئيڊن ۾ لوپس رڳو پراڻين شين جو مارڪيٽ ناهي، پر اها هڪ سماجي ۽ ثقافتي روايت آهي. ماڻهو انهن لوپس ۾ پنهنجون اهي شيون وڪڻن ٿا جيڪي وڌيڪ سندن استعمال ۾ ناهن هونيدون، جڏهن ته ٻيا ماڻهو اهي شيون گهٽ قيمت تي خريد ڪن ٿا جن کي انهن شين جي ضرورت هوندي آهي.

انهن لوپس ۾ ڪتاب، رانديڪا، فرنيچر، ٿانو، ڪپڙا، تصويرون، باغباني جو سامان، پراڻيون يادگار شيون ۽ ڪيتريون ئي ٻيون دلچسپ شيون ملي سگهن ٿيون.

ڪوارنگورڊن اصل ۾ هڪ ڪئمپنگ سائيٽ آهي، جتي ماڻهو پنهنجون ڪاروان گاڏيون يعني گاڏي ۾ ٺهيل گهر بيهاري ڪجهه ڏينهن اتي ترسن ٿا ۽ پوءِ پنهنجي سفر کي جاري رکن ٿا.

ان ڏينهن لوپس لڳل هئي. ڪيترن ئي  مقامي ماڻهن پنهنجين گاڏين ۽ ڪاروانن ڀرسان اسٽال لڳايا هئا. ٻار، نوجوان، وچولي عمر جا ماڻهو ۽ بزرگ سڀ خوشگوار ماحول مان لطف اندوز ٿي رهيا هئا.

اهو منظر هڪ مارڪيٽ کان وڌيڪ هڪ ميلو لڳي رهيو هو، جتي ماڻهو خريداري سان گڏ ملاقاتون، ڳالهيون ۽ تفريح به ڪري رهيا هئا.

اعتماد – سئيڊش سماج جي سڀ کان وڏي طاقت

لوپس دوران اسان کي مقامي فارمن مان آندل تازا آنا به مليا. سئيڊن جي ٻهراڙينء ۾ اڪثر اهڙا ننڍڙا اسٽال نظرايندا آهن جتي آنا، ماکي، پٽاٽا، ڀاڄيون يا ٻيون زرعي شيون وڪري لاءِ رکيل هونديون آهن.

حيرت جي ڳالهه اها آهي ته انهن اسٽالن تي گهڻو ڪري ڪو ماڻهو موجود نه هوندو آهي.

خريدار پاڻ پنهنجي ضرورت مطابق شيون چونڊيندا آهن ۽ پوءِ موبائل جي ادائگي ذريعي  مالڪ ڏي رقم موڪليندا آهن.

هي سڄو نظام اعتماد تي هلي ٿو

اعتماد ڪنهن به سماج جي مضبوط بنيادن مان هڪ آهي. جڏهن ماڻهو هڪ ٻئي تي ۽ سماجي نظام تي ڀروسو ڪن ٿا ته زندگي سولي ٿي وڃي ٿي. جيڪڏهن اعتماد گهٽجي وڃي ته پوءِ هر معاملي ۾ شڪ، نظرداري ۽ پيچيدگيون وڌي وڃن ٿيون.

سئيڊن جي ٻهراڙيءَ ۾ موجود اهي سادا فارمن جا اسٽال دراصل انهيءَ سماجي اعتماد جو زنده مثال آهن.

فطرت جي هنج ۾ گذاريل هڪ خوبصورت ڏينهن

شام جو جڏهن اسان واپس گهر ڏانهن روانا ٿياسين ته محسوس ٿيو ته اهو ڏينهن واقعي خاص هو. اسٽاڪهولم ۾ هزارين ماڻهو ميراٿن جي ڊوڙ ۾ مصروف هئا، جڏهن ته اسان فطرت جي هنج ۾ هڪ مختلف قسم جي ميراٿن مڪمل ڪئي هئي.

هي ميراٿن خاموشي، خوبصورتي، ڳولا، دريافت، سادگي ۽ زندگيءَ جي ننڍين خوشين جي هئي.

ڪڏهن ڪڏهن بهترين سفر اهي ناهن هوندا جيڪي مشهور سياحتي ماڳن تائين وٺي وڃن، پر اهي هوندا آهن جيڪي اسان کي نون رستن، نون ماڻهن، نون تجربن ۽ فطرت جي ويجهو وٺي وڃن.

30 مئي 2026ع جو اهو ڏينهن اسان لاءِ اهڙو ئي هڪ يادگار ڏينهن هو، شهر جي پيهه کان پري، سئيڊن جي سرسبز ٻهراڙيءَ جي حسن سان ڀرپور ۽ دل کي سڪون ڏيندڙ.

______________________

سنڌ جي شھر مورو جو عبداللہ عثمان مورائي سُئيڊن ۾ گرائونڊ واٽر انجنيئر آھي. ھُو ناميارو ليکڪ آھي ۽ گھڻي وقت کان انگريزي، سنڌي توڙي اردوءَ ۾ مختلف اخبارن لاءِ ڪالم ۽ سفرناما لکندو رھي ٿو.    soomro.sweden@gmail.com