ايران ۾ اڄڪلھ، ماڻھو پنهنجن گھرن ۾ انهن حڪومتن هٿان مري رهيا آهن جيڪي دعوي ڪن ٿيون ته اهي کين آزاد ڪرائڻ چاهين ٿيون. وچ اوڀر جي زندگي اهڙيون ئي خاصيتون رکي ٿي.
جنگ جي پھرين ڏينھن تي هڪ اهڙي ئي واقعي ۾، ڏکڻ ايران جي هڪ پرائمري اسڪول ۾ 100 کان وڌيڪ نياڻيون مارجي ويون. تھران ۾، اسپتالن کي ڌماڪي سبب ايترو نقصان پھتو جو انھن کي مڪمل طور تي خالي ڪرايو ويو.
علي رضا بھرامي، تھران
ڪجهه هفتا اڳ، ماڻهو انهن رستن تي مارجي رهيا هئا جتي اهي ان حڪومت خلاف احتجاج ڪري رهيا هئا جنهن بابت سندن خيال هو ته ان کانئن آزادي کسي ورتي آهي. اڄڪلهه، ماڻهو پنهنجن گهرن ۾ انهن حڪومتن هٿان مري رهيا آهن جيڪي دعوي ڪن ٿيون ته اهي کين آزاد ڪرائڻ چاهين ٿيون. وچ اوڀر جي زندگي اهڙيون ئي خاصيتون رکي ٿي.
تيل سڄي دنيا جي ماڻهن کي جديد زندگي ڏني؛ پر هڪ صديءَ کان هي ايشيا، آفريڪا ۽ ڏکڻ آمريڪا جي ٽين دنيا جي ملڪن ۾ ماڻهن کي ماري رهيو آهي. گذريل ڪجهه ڏهاڪن ۾، وچ اوڀر وقفي وقفي سان جنگين جو تجربو ڪيو آهي؛ اهي جنگيون جن ۾ عام طور تي آمريڪا ملوث هوندو آهي!
اها جنگ جيڪا ڇنڇر جي ڏينهن ايران جي رهبر جي رهائشگاهه تي اسرائيل ۽ آمريڪا جي حملي سان شروع ٿي هئي، هاڻي وچ اوڀر جي مختلف ملڪن تائين پکڙجي وئي آهي. گذريل تجربن وانگر، هي جنگ رڳو اڳواڻن، سپاهين ۽ جنرلن جي قتل تائين محدود ناهي.
آچر جي رات کان تهران تي شروع ٿيندڙ ميزائل حملا فوجي ڇاوڻين کان پوليس اسٽيشنن تائين پکڙجي ويا. مقامي وقت موجب اڌ رات جي لڳ ڀڳ، تهران ۾ اسان جو گهر زور سان ڏڪي ويو ۽ اسان هڪ زوردار ڌماڪي جو آواز ٻڌو. هڪ ڪلاڪ کان پوءِ خبر آئي ته اسان جي پاڙي جي مقامي پوليس اسٽيشن، جيڪا اسان جي گهر کان اٽڪل هڪ ڪلوميٽر پري “فوڊ اسٽورز اسٽريٽ” تي واقع آهي، حملي جو نشانو بڻي آهي.
او! منهنجو سهڻو پاڙو، هر روز ان جو ڪو نه ڪو حصو ڌماڪي سان اڏامي ٿو!
مون سومر ڏينهن ٻپهرن جو 12 وڳي حملي واري هنڌ جو دورو ڪيو. اڌ ڏينهن گذرڻ کانپوءِ به لوڊر ملبو هٽائڻ ۾ مصروف هئا. 500 ميٽرن جي دائري ۾ عمارتن جا شيشا ٽٽي ويا هئا. روڊ تي بيٺل ڪارون 200 کان 300 ميٽرن تائين ڌماڪي جي شدت سبب چيڀاٽجي ويون هيون.
تنهن ڪري، اهو فطري آهي ته اهڙي حملي ۾ 20 کان وڌيڪ ماڻهو مارجي ويندا. پوليس اسٽيشن هڪ عام عمارت هئي ۽ ڌماڪي جي شدت پاڙيسري عمارتن کي به تباهه ڪري ڇڏيو؛ اهي عمارتون جن جي گرائونڊ فلور تي ريسٽورنٽ هئا ۽ مٿئين ماڙين تي عام شهري رهندا هئا.
حملي کان ڪجهه منٽ پوءِ جاري ٿيل تصويرون تلخ حقيقت ڏيکارين ٿيون: عام ماڻهو سياستدانن جي اڳرائيءَ جو شڪار بڻجي رهيا آهن. اهي رڳو هڪ انگ، جنگي جاني نقصان جي هڪ فهرست بڻجي وڃن ٿا!
جنگ جي پهرين ڏينهن تي هڪ اهڙي ئي واقعي ۾، ڏکڻ ايران جي هڪ پرائمري اسڪول ۾ 100 کان وڌيڪ نياڻيون مارجي ويون. تهران ۾، اسپتالن کي ڌماڪي جي لهرن سبب ايترو نقصان پهتو جو انهن کي مڪمل طور تي خالي ڪرايو ويو.
جنگ ڪي به قانون، ڪي به قدر نٿي ڄاڻي؛ سڀ کان وڌيڪ، انساني زندگيءَ جي اهميت! هن وقت، پري کان مسلسل ڌماڪن جا آواز ٻڌڻ ۾ اچي رهيا آهن ۽ هر طرف بارود جي بوءِ پکڙيل آهي. هي اسان جو حق نه هو، اسان جي زندگيءَ جو حصو نه هو…
_____________________
علي رضا بھرامي تھران ۾ سينئر صحافي آھي. سندس ھيءَ رپورٽ ڏکڻ ڪوريا جي خبر ايجنسي The AsiaN تان ورتي وئي
