سنڌ جي راڄڌاني ڪراچيءَ ۾ رھندڙ نثار ٻانڀڻ اصل خيرپور ضلعي جي تعلقي ميرواھ جي ڳوٺ مير محمد ٻانڀڻ جوآھي. کيس مختلف شعبن ۾ ڪم ڪرڻ جو پنجويھ ورھين جو تجربو آھي. حُن ٽي سال صحافت بہ ڪئي ۽ ٻن ڏھاڪن کان ھڪ سرڪاري اداري سان لاڳاپيل آھي. انگريزي، سنڌي ۽ اُردوءَ ۾ اسڪرپٽ رائيٽنگ، اسڪرين رائيٽنگ، شاعري، مضمون ۽ ڪھاڻيون لکڻ جي حوالي سان کيس ڄاتو وڃي ٿو. سندس شاعري ۽ مضمون مختلف اخبارن رسالن ۾ ڇپجندا رھن ٿا. سنڌي ادب ۽ شاعريءَ جي حوالي سان سندس ٻہ نثري نظم شائع ڪري رھيا آھيون.
شاعر: نثار ٻانڀڻ
تون محبت نه آهين، منهنجو روح آهين
منهنجي اقرارِ دل، تون اها چانڊوڪي آهين، جيڪا شامِ تنهائي ۾
منهنجي دل جي جارن کي روشن رکندي آهي.
هڪ اهڙي روشني، جيڪا هر پل منهنجي اندر جنم وٺي ٿي،
ڄڻ بهار جي پهرين گل تي ماڪ جون بوندون سجايون وڃن.
جڏهن تون ويجهو اچي منهنجو هٿ پڪڙين ٿي،
منهنجي اکين ۾ جهاتي وجهي پڇين ٿي
“ٻڌاءِ، توکي ڇا گهرجي؟”
ته منهنجي سيني جي اونهاين مان
هڪ خزانو اڀري اچي ٿو،
۽ منهنجي لفظن جي ٻيڙي
تنهنجي وجود جي ڪنارن کي ڳولڻ لڳي ٿي.
ڇو ته تون محبت نه آهين، منهنجو روح آهين
هي جسم توکان سواءِ ڪيئن جئي سگهي ٿو؟
منهنجي زخمي وجود تي ڪجهه ته رحم ڪر،
ڪجهه لمحا ترس، ويهه، ڳالهاءِ…
ته جيئن منهنجي ڌڙڪن جي نرم وادين ۾
تون به مٽيءَ جي خوشبو محسوس ڪري سگهين
ته مون تنهنجي عشق ۾ پاڻ کي فنا ڪري ڇڏيو آهي.
محبت… اها ته هڪ پل جي خوشبو هوندي آهي،
ڪنهن ڦڪي سڪل پن وانگر، ڪنهن ناول جي ڪردار جهڙي.
پر عشق… عشق رڳو هڪ سان ٿيندو آهي
روح جو اهو راز، جيڪو اکين سان پڙهيو ويندو آهي.
منهنجو عشق توکان شروع ٿيو، توتي ختم ٿيو،
۽ منهنجي هر ساھ تنهنجي وجود جو وظيفو بڻجي ويو.
اي منهنجي شهزادي، منهنجي زندگيءَ جو خلاصو!
مون دل جي آرسين ۾ تنهنجي نالي جا حرف لڪايا،
پر وساري ويٺو هئس ته روح جا راز
اکين سان پڙهيا ويندا آهن.
اچ، منهنجي پلڪن کي پڙهه،
منهنجي خاموش چپن جي ٻولي سڃاڻ.
منهنجي هر صبح تنهنجي ياد جو پهريون سج کڻي
منهنجي سيني جي مينار تي روشن ٿيندي آهي.
جڏهن تون چئين ٿي
“نثار، مان توسان محبت ڪريان ٿي…”
ته منهنجي دل چاهي ٿي مان هوا بڻجي وڃان،
سمنڊ جي گهرائين ۾ لهي ڪري رڙ ڪريان
“محبت مون تي مهربان آهي،
ها! محبت مون تي مهربان آهي!”
ڇو ته توکان شروع ٿيندڙ جذبات جو درياهه
صرف تنهنجي نالي ئي وهندو رهي ٿو.
هر ڳوڙهو موتي وانگر منهنجي تسبيح ۾ جڙيل آهي،
تنهنجي خاموشي جي تقدس ۾ ٻڌل.
هر آهَ دل جو نغمو آهي،
جيڪو تعبير جو ڏيئو ٻاريندو آهي.
جيڪڏهن تون ڪڏهن رخ موڙي وڃين،
منهنجو وجود ڄمي وڃي،
مون کي لڳي ڄڻ روح نڪري ويو هجي
هر ساھ ۾ سردي ڀرجي وڃي،
پر مان مري نه سگهان!
شايد انهن بيجان زنده ماڻهن مان هجان
جيڪي فقط يادگيرين جي لاٽ تي زنده هوندا آهن.
پر پوءِ به،
جيڪڏهن تون ويجهو اچي ويهين،
منهنجو هٿ جهلي،
منهنجو نالو وري سڏين،
ته منهنجي اندر جي اميد پگهرجي وڃي.
تون منهنجي چپن تي پنهنجن لفظن جو گل رکين،
مان چوان “مون کي فقط تون گهرجين…
تنهنجو لمس، تنهنجي خوشبو، تنهنجي قربت…”
تون منهنجي ساھ جي اڻپوري التجا آهين،
منهنجو سڪوت، منهنجو جنون!
تون محبوب نه آهين، منهنجو روح آهين!
منهنجي نظرن جو شاهڪار،
منهنجي ايمان جو آسمان!
تون منهنجي زندگيءَ جو مينار آهين
۽ منهنجو عشق رڳو تنهنجي نالي ٿيو!
اي عشقِ جان!
تون منهنجي سيني جو اهو پردو آهين
جنهن کي لفظ چيري نٿا سگهن.
اهو فقط اکين ۽ چپن جي وچ ۾
هلندڙ هوا ۾ گونجندو رهي ٿو.
اهي هوائون، جيڪي منهنجي اندر جي ويران باغ ۾
هلن ٿيون ۽ منهنجي وجود جي جادو کي جاڳائن ٿيون.
منهنجي وجود جي هر پرت تنهنجي نالي جو ڪتاب آهي.
اي منهنجا جنون، منهنجي هستيءَ جا ٻيٽ!
تون جتي به هجين،
منهنجي پلڪن تي نقش ڇڏي ويندي آهين،
منهنجي راتين کي چانڊوڪي ۾ بدلائي ڇڏيندي آهين.
۽ زندگيءَ جو هي سفر…
بس تنهنجي ساٿ سان آهي!
اي روحِ من، تون منهنجي صبحن جي پهرين دعا آهين،
منهنجو هر دم، هر پل تنهنجي احساسن ۾ وهندڙ نغمو آهي.
تون کان اڳ، مان رڳو هڪ پاڇو هئس
بي رنگ، بي صدا.
پر تنهنجي عشق جي ڇانو ۾
منهنجي اڪيلائي روشني بڻجي وئي.
۽ هاڻي، تون آهين منهنجي آخري منزل!
محبت… اها ته ڪڪر آهي، جيڪو ڇانئجي وڃي،
پر عشق؟ عشق هڪ اهڙو سحر آهي
جيڪو سحر کان پوءِ به باقي رهي ٿو
روشني، جيڪا سمنڊ جي تري ۾ به نٿي ٻڏي،
نغمو، جيڪو ريگستانن ۾ به وهندو رهي ٿو.
اي منهنجا روحِ من!
ٻڌ هي صدا منهنجي پلڪن جي زبان مان
تون محبت نه آهين، منهنجو روح آهين!
۽ منهنجو عشق توکان شروع ٿيو،
تو تي ئي ختم ٿيو.
نه ڪو پاڇو، نه ڪا خزان
هي عشق رڳو تون آهين!
منهنجي جان مان نڪتل اها صدا
جيڪا صدين تائين يادگيرين ۾ گونجندي رهندي!
_________________
نثارٻانڀڻ
