شاعر: نثار ٻانڀڻ
سنڌ جي راڄڌاني ڪراچيءَ ۾ رھندڙ نثار ٻانڀڻ اصل خيرپور ضلعي جي تعلقي ميرواھ جي ڳوٺ مير محمد ٻانڀڻ جوآھي. کيس مختلف شعبن ۾ ڪم ڪرڻ جو پنجويھ ورھين جو تجربو آھي. حُن ٽي سال صحافت بہ ڪئي ۽ ٻن ڏھاڪن کان ھڪ سرڪاري اداري سان لاڳاپيل آھي. انگريزي، سنڌي ۽ اُردوءَ ۾ اسڪرپٽ رائيٽنگ، اسڪرين رائيٽنگ، شاعري، مضمون ۽ ڪھاڻيون لکڻ جي حوالي سان کيس ڄاتو وڃي ٿو. سندس شاعري ۽ مضمون مختلف اخبارن رسالن ۾ ڇپجندا رھن ٿا.
تنھنجي وڃڻ کانپوءِ…
امڙ…
تنهنجي وڃڻ کانپوءِ
گهر ڄڻ پنهنجو آواز وساري ڇڏيو آهي۔
دروازو اڄ به کلي ٿو،
پر ان جي چيڪاٽ ۾
تنهنجو اهو پيار ڀريو آواز…
“اچي وئين ٻچا؟”
هاڻي ڪٿي گم ٿي ويو آهي۔
رڌڻي جي ڀت تي
هيڊ جو هڪ ڦڪو نشان
اڄ به تنهنجين آڱرين جي سڳنڌ
سنڀالي ويٺو آهي۔
الماريءَ ۾ ويڙهيل ڪپڙا
تنهنجي خوشبوءَ کي
اڃا تائين پنهنجي سيني سان لڳائي ويٺا آهن،
۽ وهاڻو…
هر رات
تنهنجو هڪ خواب کڻي
منهنجي اُجاڙ اکين هيٺان رکي ڇڏي ٿو۔
اڱڻ ۾
اهو سھانجھڻي جو وڻ،
جيڪو تو پنهنجي هٿن سان لڳايو هو،
هاڻي توکي ڳولي رهيو آهي۔
ان جون ٽاريون
آسمان ڏانهن اهڙيءَ ريت وڌن ٿيون،
ڄڻ اڄ به
تنهنجون دعائون
منهنجي نصيب لاءِ
رب جي حضور هٿ کڻي بيٺيون هجن۔
جڏهن مان
ان جي ڇانوَ هيٺ ويهان ٿو،
ته ائين محسوس ٿئي ٿو
ڄڻ ڪنهن تمام هورڙيان
منهنجي مٿي تي
پنهنجو هٿ رکيو هجي۔
جڏهن هوا
ان جي پنن سان ڳلي ملي گذري ٿي،
ته هڪ سڃاتل سرگوشي ٻڌڻ ۾ اچي ٿي…
“الله توکي پنهنجي امان ۾ رکي، ٻچا…”
۽ مان…
ٻارن وانگر
خاموشيءَ سان روئي پوان ٿو۔
تنهنجي وڃڻ کانپوءِ
مون ڪيترن ئي چهرن ۾
توکي ڳولڻ جي ڪوشش ڪئي۔
هر وڏي ڄمار رکندڙ مائي جي دعا ۾،
ڪنهن اجنبيءَ جي شفقت ۾،
ڪنهن نرم لهجي جي مٺاس ۾…
پر امي…
ماءُ رڳو هڪ ڀيرو ملي ٿي،
پوءِ سڄي عمر
تو جهڙي ٻي ڪا به نٿي ملي۔
تنهنجي وڃڻ سان
آڳر جي اُس به ڄڻ وسامي وئي آهي۔
ڀتيون ساڳيون آهن،
رستا ساڳيا آهن،
پر گهر ۾ اها زندگي ناهي رهي
جيڪا تنهنجي وجود سان هئي۔
ماڻهو چون ٿا…
وقت هر گهاءُ ڀري ڇڏي ٿو۔
شايد ڀري ڇڏي…
پر ڪجهه جدائيون
زخم ناهن هونديون،
اهي دل ۾ لهي
دعائون بڻجي وينديون آهن۔
هاڻي جڏهن به
سجدي ۾ وڃان ٿو،
پنهنجي هر دعا کان اڳ
تنهنجو نالو وٺان ٿو۔
۽ رب کي رڳو ايترو چوان ٿو…
اي منهنجا الله!
جنهن ماءُ
پنهنجون ننڊون منهنجي سڪون لاءِ قربان ڪيون،
پنهنجون دعائون
منهنجي قسمت ۾ لکيون،
پنهنجون خواهشون
منهنجين خوشين تي واري ڇڏيون،
۽ پنهنجي سڄي زندگي
منهنجي زندگي بڻائي ڇڏي…
تون پنهنجي رحمت سان
هن جي قبر کي
جنت جو باغ بڻاءِ۔
هن جي اڪيلائي کي
پنهنجي قربت سان ڀري ڇڏ۔
هن جي هر ڏک جي بدلي
هن کي اهڙي خوشي عطا ڪر
جنهن جو ڪڏهن انت نه اچي۔
امي…
اڄ به مان
هر مرڪندڙ چهري ۾
تنهنجو عڪس ڳوليان ٿو۔
پر تنهنجو لمس،
تنهنجي دعا،
تنهنجي محبت…
هن دنيا ۾ ٻيهر ڪٿي ملندي؟
مان اڄ به
هر دعا کانپوءِ
خاموشيءَ سان آسمان ڏانهن ڏسان ٿو،
ان اميد سان
ته منهنجي ڪا صدا
جنت جي ڪنهن دريءَ تائين پهچي وڃي،
جتي تون
اڃا به منهنجي لاءِ
ساڳيءَ ريت دعاڳو ويٺي هجين،
جيئن هن دنيا ۾ هئين۔
۽ جڏهن…
منهنجي زندگيءَ جو سج به
هورڙيان هورڙيان لهي ويندو،
جڏهن رستن جي ٿڪاوٽ
منهنجن پيرن کي روڪي ڇڏيندي،
۽ اکين ۾ لڪل سڀئي خواب
رب جي حوالي ڪري ڇڏيندس…
ته اي منهنجا رب!
جنت جي ڪنهن روشن گهٽيءَ ۾
مون کي سڀ کان پهرين
منهنجي امي ڏيکارجانءِ۔
مان ڊوڙندو نه ويندس،
نه ڪا شڪايت ڪندس،
نه دنيا جي ڏکن جو ڪو داستان ٻڌائيندس…
بس خاموشيءَ سان
سندس هنج ۾ پنهنجو مٿو رکي
ٻار وانگر چوندس…
“امي…
ڏس، تنهنجو ٻچو واپس اچي ويو آهي،
جنهن کي تنهنجين دعائن
سڄي سفر ۾ سنڀالي رکيو هو۔”
۽ امي…
تون وري به
پنهنجي ساڳئي مرڪ سان
منهنجي وارن ۾ آڱريون ڦيريندي چوندينءَ…
“مون کي خبر هئي ٻچا…
تون ٿڪجي پوندين،
انڪري مان هر دعا ۾
تنهنجو رستو روشن ڪندي رهيس۔”
ان گهڙي…
نه ڪو وڇوڙو هوندو،
نه ڪا اوسيئڙي جي رات،
نه اکين ۾ ڪو ڳوڙهو هوندو…
رڳو ماءُ جي هنج هوندي،
رب جي رحمت هوندي،
۽ اهو سڪون هوندو
جنهن جي ڳولا ۾
هيءَ سڄي زندگي گذري وئي۔
۽ آڳر ۾ بيٺل
اهو سھانجھڻي جو وڻ به
پنهنجي سائي ڇانوَ سان
شاهدي ڏيندو…
ته ڪجهه محبتون
مٽيءَ ۾ دفن ناهن ٿينديون،
اهي وڻ بڻجي وينديون آهن،
دعائون بڻجي وينديون آهن،
۽ جنت تائين
پنهنجي خوشبو کڻي هلنديون آهن۔
امي…
هاڻي مان ٿڪل ناهيان،
ڇو ته مون کي خبر آهي…
منهنجي هر ساهه جي پويان
اڄ به تنهنجي دعا بيٺي آهي۔
________________
نثار ٻانڀڻ
