سنڌ جي صوفي روايت جو رنگ: پير پٿورو تي چيٽي چنڊ جون تقريبون شروع

پير پٿورو درگاهه تي عقيدت ۽ احترام جو سنگم؛ سنڌ جي ڪنڊ ڪڙڇ مان زائرين جي آمد، امن ۽ رواداريءَ جي آستاني پير پٿورو تي هندو مسلم گڏيل عقيدت جا منظر، چيٽي چنڊ جون خوشيون مذهبي فرق مٽائي ڇڏين ٿيون.

عمرڪوٽ، سنڌ

عمرڪوٽ ضلعي ۾ واقع پير پٿورو جي تاريخي درگاهه تي ساليانو چيٽي چنڊ ميلو جمعي يوھين مارچ جي شام کان شروع ٿي ويو آهي، جنهن ۾ سڄي سنڌ مان عقيدتمندن جي آمد جو سلسلو جاري آهي. هي ميلو خطي جي اهم روحاني موقعن مان هڪ آهي، جيڪو مختلف برادرين سان تعلق رکندڙ ماڻهن کي هن صديون پراڻي صوفي آستاني تي حاضري ڀرڻ لاءِ گڏ ڪري ٿو.

پير پٿورو، جن جي نالي سان هي شهر منسوب آهي، امن، عاجزي ۽ رواداريءَ جي علامت طور سڃاتا وڃن ٿا. جيتوڻيڪ سندن زندگيءَ جا حتمي تاريخي رڪارڊ موجود ناهن، پر مقامي روايتن موجب سندن روحاني اثر سنڌ جي وچين کان شروعاتي جديد دور (تقريبن 12هين کان 17هين صدي عيسويءَ جي وچ ڌاري) تائين رهيو آهي.

هيءَ درگاهه هڪ گڏيل روحاني مرڪز آهي، جيڪا ڪنهن مخصوص ذات يا گروهه (جهڙوڪ رانا ٺاڪر يا ميگهواڙ برادري) جي مالڪيءَ هيٺ ناهي، پر ان جو انتظام سنڀاليندڙ خاندان ڪن ٿا. هتي هر مذهب جا ماڻهو حاضري ڀرين ٿا، جيڪو سنڌ جي صوفي روايت ۽ مذهبي هم آهنگي جو هڪ اعليٰ مثال آهي.

چيٽي چنڊ جو ميلو هندو نئين سال ۽ ڀگوان جهولي لال جي جنم ڏينهن جي خوشيءَ ۾ ملهايو ويندو آهي، جنهن جي هندو برادريءَ ۾ وڏي اهميت آهي. بدين، سجاول، ماتلي، ڏيپلو، مٺي، اسلام ڪوٽ، ننگرپارڪر، سامارو ۽ ميرپورخاص جهڙن شهرن مان هزارين عقيدتمند پنهنجن ٻارن ٻچن سان گڏ درگاهه تي پهچي چڪا آهن.

سخت گرميءَ جي باوجود، ڪيترائي عقيدتمند پنڌ سفر ڪري آيا آهن ته جيئن درگاهه تي حاضري ڏئي سگهن. مقامي انتظاميا ۽ پير پٿورو شِو منڊلي پاران زائرين لاءِ رهائش، لنگر، طبي سهولتن ۽ پيئڻ جي پاڻي جو انتظام ڪيو ويو آهي. مختلف رستن تي پڻ پاڻيءَ جون سبيلون ۽ لنگر خانا قائم ڪيا ويا آهن.

درگاهه جي انتظاميا زائرين کي ياد ڏياريو آهي ته چيٽي چنڊ کان علاوه، هر سال نومبر ۾ پڻ هڪ وڏو ست ڏينهن وارو ميلو لڳندو آهي. انتظاميه پاران زائرين جي تحفظ ۽ سهولت لاءِ سيڪيورٽي جا سخت انتظام پڻ ڪيا ويا آهن.

پير پٿورو سنڌ جي ثقافتي ۽ روحاني تاريخ جي هڪ معتبر شخصيت آهن. مقامي روايتن موجب، پاڻ ميگهواڙ برادري سان تعلق رکندا هئا ۽ ننڍپڻ کان ئي روحانيت ڏانهن مائل هئا. عقيدتمند کين محبت مان “دادا صاحب” سڏيندا آهن. پاڻ هندو ۽ مسلم روحاني روايتن کي جوڙيندڙ هڪ علامت آهن. لوڪ ڪهاڻين موجب، پاڻ سڄي عمر مجرد (ڪنوارا) رهيا ۽ ٿر توڙي عمرڪوٽ جي علائقن ۾ سندن بيشمار مريد موجود آهن.

_____________