سنڌ جي راڄڌاني ڪراچيءَ ۾ رھندڙ نثار ٻانڀڻ اصل خيرپور ضلعي جي تعلقي ميرواھ جي ڳوٺ مير محمد ٻانڀڻ جوآھي. کيس مختلف شعبن ۾ ڪم ڪرڻ جو پنجويھ ورھين جو تجربو آھي. حُن ٽي سال صحافت بہ ڪئي ۽ ٻن ڏھاڪن کان ھڪ سرڪاري اداري سان لاڳاپيل آھي. انگريزي، سنڌي ۽ اُردوءَ ۾ اسڪرپٽ رائيٽنگ، اسڪرين رائيٽنگ، شاعري، مضمون ۽ ڪھاڻيون لکڻ جي حوالي سان کيس ڄاتو وڃي ٿو. سندس شاعري ۽ مضمون مختلف اخبارن رسالن ۾ ڇپجندا رھن ٿا. سنڌي ادب ۽ شاعريءَ جي حوالي سان سندس ٻہ نثري نظم شائع ڪري رھيا آھيون.
گُم ٿيل عشق جو آثارِ قديمہ
مون
لاحاصل ڏکن کي
ورھن کان پنهنجي کيسن ۾ رکيو آهي،
جيئن ٻار
ٽٽل رانديڪن جا ٽڪرا
ڦٽا ناهن ڪندا، سنڀالي رکندا آهن
بلڪل ائين!
پاڇا اڪثر
منهنجي ڪلهن کي ڇُهي گذرندا آهن،
شايد اُهي به
وڇوڙي جي ٻولي پڙهندا هوندا،
شايد اڪيلائي جي اسڪول ۾
منهنجو ئي سبق ورجائيندا هوندا۔
يادن جي ميز تي پيل
تنهنجي ڪِي چَين سان
مان محبت جا وکريل لفظ
سهيڙڻ ويٺو آهيان،
پر هر ڀيري
هڪ اکر کُٽي وڃي ٿو۔
تنهنجو مُرڪي ڏسڻ
رڳو هڪ لمحو نه هو،
اهو ته منهنجي زندگيءَ جي
شناختي ڪارڊ تي لڳل
اها تصوير هئي،
جنهن کي ڏسي مان پاڻ کي سڃاڻندو هيس۔
ڪڏهن ڪڏهن ائين لڳندو آهي
ته مان اڄ به
ننڍپڻ جي سرحد تي بيٺو آهيان،
هٿ ۾
ڪَچَن خوابن جو ٿيلهو کنيو،
۽ وقت جو بي رحم سپاهي
مون کي اندر اچڻ نٿو ڏئي۔
منهنجي اندر
ڪجهه خاموش آوازَ رهن ٿا،
مان چاهيان ٿو
ڪنهن شام
پنهنجي دل جي پراڻي اسٽيريو تي
انهن سڀني کي گڏيل ٻڌان۔
توکي ڏسڻ جي خواهش جو مسافر
اڃا سفر ۾ آهي،
جستجوءَ جي ٽرين ۾
دريءَ ڀرسان ويهي
هر اسٽيشن تي
تنهنجو نالو پڙهندو رهي ٿو۔
منهنجين اکين جي تلاشي نه وٺجانءِ،
اتي توکي
ڪجهه اڌ سڙيل خواب ملندا،
۽ نميءَ جا سُڪا پن،
جيڪي خزائن
گهڻو اڳ بيڪار سمجهي رکي ڇڏيا هئا۔
منهنجا نظمَ
پکين جي پرن سان ٻڌل آهن،
هاڻي اُهي
اکين جي ٿڪاوٽ جي چهري تي
ويجهو اچي
پنهنجون آڱريون رکڻ چاهين ٿا۔
هي ڪڏهن نه ختم ٿيندڙ اڪيلائي
هاڻي تنهنجو پتو بڻجي وئي آهي،
مان هر روز
دل جي ٽپال خاني مان
پنهنجا ڏينهن موڪليندو آهيان۔
وفا جي ڌاڳن سان سِبيل
وڇوڙي جون پٽيون ٻڌي،
مان اڄ به هلي رهيو آهيان،
وقت جي شهر ۾
اکيون کليل آهن
پر منظر ڌنڌلا آهن۔
تنهنجن زهر ڀريل روين جا اکر
اڃا مڪمل نه وکريا آهن،
ڪجهه لفظ
اڃا به منهنجي اندر
ڪَنڊن وانگر رهجي ويا آهن۔
هاڻي مان
تنهنجين يادن جو پراڻو ميوزيم بڻجي ويو آهيان،
جتي
محبت جون مٽيءَ سان ڍڪيل تصويرون ٽنگيل آهن،
۽ مان آهستي آهستي
گم ٿيل عشق جو
ڪو آثارِ قديمه بڻجندو پيو وڃان۔
____________
شهرُ جنهن هيڊ فون لڳائي ڇڏيو آهي
مخصوص ٽولو آهي هو جيڪو
اوچين ۽ پراڻين ڪرسين تي ويٺل
اڄ به اهو ڀروسو رکن ٿا
ته محبت اعلانن مان اُڀري ٿي
هو ڀتين تي جذبن جا پوسٽر هڻن ٿا
۽ حيران ٿين ٿا
ته سرون اکيون ڇو نٿيون کولين؟
کين خبر ناهي ته وطن نعرو ناهي
پر ڇت، پاڻي ۽ انصاف جي
روزاني مشق ضرور آهي
شهر جا نوجوان
هاڻي ڪمرن ۾ ناهن
هو سگنل جي ڳولا ۾
ڇتين تي بيٺا آهن
۽ وقت کي سرچ بار ۾ لکي رهيا آهن
سچ هاڻي تقريرن ۾ ناهي ملندو
اهو ڊيٽا جي وٿين ۾
ڊاهيل ننڍڙن اکرن ۾
لڪل هوندو آهي
سوچ هاڻي اجازت نٿي گهري
اها پاڻ ئي رستو ٺاهي وٺي ٿي
ماڻهو خاموش آهن
ڇو ته خاموشي
هاڻي ساهه کڻڻ جو
هڪ محفوظ طريقو آهي
جيڪو ڳالهايو سو فائلن ۾ بند ڪيو ويو
تنهن ڪري خواب
هاڻي ويزن جي صورت ۾ ڀريا وڃن ٿا
ڪرسين ۽ قدمن جي وچ ۾
هڪ ڊگهو ۽ طويل خال آهي
جنهن کي ڪا پُل هاڻي ڳنڍي نٿي سگهي
ڪجهه ماڻهو ڀتيون وڌيڪ ٿلهيون رکن ٿا
۽ ڪجهه ماڻهو رفتار وڌائي ڇڏين ٿا
ڪجهه اسڪرينن تي ڳرا ٽيڪس لڳائين ٿا
۽ ڪجهه اکين ۾ روشني ڊائونلوڊ ڪري وٺن ٿا
هي جنگ نعريبازيءَ جي ناهي رفتار جي آهي
۽ رفتار هميشه تالن کان اڳتي نڪري ويندي آهي
سچ هاڻي هڪ جاءِ تي نٿو رهي
اهو گردش ۾ آهي
ها هاڻ لائبريريون ويران آهن
گهر خواب بڻجي ويا آهن
گاڏيون اشتهار بڻيل آهن
۽ رشتا هڪ اڻ وڻندڙ ٿڪاوٽ
جڏهن ته معيشت اخلاق کان سواءِ
هلندڙ مشين آهي
پوءِ به ماڻهو جيئندا رهن ٿا
حاشين ۾
پلي لسٽن ۾
۽ سستن ذائقن ۾
هو تقريرون نٿا ٻڌن
ڇو ته کلڻ هاڻي وڌيڪ سچو آهي!
اوچين ڪرسين تي ويٺل ماڻهو
اها ڳالهه نٿا ڄاڻن
ته شهرن هاڻي هيڊ فون لڳائي ڇڏيا آهن
۽ جيڪو آواز ٻڌو نٿو وڃي
اهو آهستي آهستي غير ضروري ٿي وڃي ٿو
۽ اسين سڀ انهن لاءِ غير ضروري آهيون!
________________
شاعر نثار ٻانڀڻ
